''Mustafa Kemal Paşa salonda!'' ve yerinden zıplayan karı koca

İzmir de oyun oynamak bir başka. Her seferinde. Dolu salon, saygılı ve profesyonel teknik ekip, dikkatli seyirci, reaksiyon beklediğim yerlerde alınan tepkiler… ve oyun başlamadan uyuyan seyirci.


























Oyuna, seyircilerin arasında başlıyorum. Bu sefer de, bir şarkı mırıldanarak ve seyircileri selamlayarak yavaş yavaş sahneye doğru yaklaştım. En ön sıraya geldiğimde bir seyircim ve eşi uyumakta daydılar. Yaş, 60-70 arası. Ne yaparsınız? Hadi yola devam dedim kendime o an. Önlerinden geçtim ve hafif bir horlama sesi. Hmmm… ? Yüzlerine baktım. Çok huzurlu hafif bir gülümseme vardı yüzlerinde. Rahatsız etmeyeyim dedim içimden.

Oyuna devam. 1.Sahne, horlama sesi. 2.Sahne, horlama sesi. 3. 4. 5. derken oyuncu egom birden dürtü verdi beni. Latife Hanım birden var gücüyle ‘’ Mustafa Kemal salonda!’’, diye bağırmasıyla, uyuyan karı kocanın gözlerinin açılması ve şaşkınlıkla sağ soluna bakmaları bir oldu.


O an aşağıya ya inip kendilerine sarılasım vardı.
AKM  İzmir